İTİRAF ASLINDA..

aslında sadece içimde konuştuklarımı yazmak istiyorum. bu yuzden bu itiraf. keşke tanimasam kimseyi ile neyden beslendigini bilemediğim ve dahi bazen kendimi suçlu hissettiren okunma, duyulma, gorulme istegimle yazılıyor tum bunlar. bir yerden ulu ortalasiyor insan cunku ... ama o degildi, tüm bunlari yazmaya iten....
yaş sendromum var, kaba etlerimle kendime gülecek kadar. kendimi ortalama olarak bulmusken, kaçırdığımi hissettiklerim urkutuyor beni. tüm bu kendini biraz daha bilme hali bu tecrübe illetinden geliyor velakin...
gordukce yirmilerin yenilerindekileri... en basta coskularina imreniyorum, olurlarina, ve umut edişlerine... oysa benim inanma gücüm sadece yaşama tutunusumdan geliyor.
kaçırdığım şeyler var, sevip sevilmek garip şey... onu arıyor ya insan ben şimdi tam bu yasta dururken heves edip, ayıp bir sey söylemiş gibi ağzını kapatip yuzunu düşüren kiz cocuklari gibi hevesimden utanip kaçıyorum. kaçıyorum ve inancımi inançsızlikla harmanliyorum, cunku diyorum , dinle bak onca ilişki yorgununu, var mi o olur sandığın gibi bir sevgi... yalnızlık en bildigin ve yaniltmayan ,utandirmayan seni.