yeniden!...

Bu gün gördüm onu yeniden... ama bu defa sanki daha farklıydı hiç acı hissetmedim acım kadar güçlü o nefrette yoktu, sanki oda yoktu yanımda, hiç tanımadıgım bir adam geçti sanki önümden.. bu kadar nötr olması mümkünmüydü. okdar şey yaşadıgın cok fazla şey atlattıgın, paylaştıgın, en sevdiği yemeği bildiğin, kestane haşladıgın, uyurken dişlerinden çıkarttıgı sesi bile bildiğin oturup başbaşa sabahlara kadar konuşup beraber zırıl zırıl, salya sümük ağladığın, uyudugun, birlikte yediğin içtiğin, seyahat ettiğin  bir adamın bu kadar yabancılaşması normalmi??? bilemiyorum! bir zamanlar tüm kötülüklerden tüm acılardan mutsuzluklardan ona sığındığın adamdan denize düşen yılana sarılır misali onun dışında başka herşeye sığınacak duruma düşmek ne garip!... 

Ama yinede dünya yeniden dönüyor.. hemde ışıltılar saçarak daha önce hiç dönmediği kadar hızlı....